Πέμπτη, 26 Νοεμβρίου 2009

πηνελοπη δελτα--ίων δραγουμης


......Σηκωθήκαμε από το τραπέζι και κάποιος κάθησε στο πιάνο. Πήγα κι εγώ στο σαλονάκι και κάθησα στον καναπέ, παράμερα. Σε λίγο τον είδα που κοίταζε από το μέρος μου, πήγε παρακάτω στην είσοδο, ήρθε πάλι κοντά στην πόρτα με κλεμμένες ματιές, και τέλος μπήκε στο σαλονάκι, πλησίασε δειλά και κάθησε κοντά μου. Ηταν νευρικός, flurried, συγκινημένος. Ακουα το πιάνο και δε μιλούσα. Μου είπε λίγο δειλά: «Σας πείραξε αυτό που σας είπα στο τραπέζι;». «Τι πράμα;». «Πως είστε κοκέτα». «Μα πώς σας φάνηκε πως είμαι κοκέτα και από τις πιο επικίνδυνες; Κοσμική δεν είμαι, δε δίνω δυο παράδες για την τουαλέτα, και οι άντρες, όσοι γνωρίζω, με αηδιάζουν». «Γι' αυτό είπα η πιο επικίνδυνη». «Δεν καταλαβαίνω... Με λεν "Maman Vertu" και σχολαστική και βαρετή και δεν ξέρω τι άλλο...». «Το λεν από εκδίκηση γιατί δεν μπορούν να πλησιάσουν». «Λοιπόν;». «Για τον πολύ τον κόσμο είστε ίσως και αντιπαθητική, γιατί τον πολύ τον κόσμο τον βαστάτε μακριά, τον αποκρούετε. Είστε όμως φοβερά επικίνδυνη για όποιον σας πλησιάσει... για εκείνους που δουν την ψυχή σας...». «Δεν τη δείχνω σε κανέναν», διέκοψα απότομα, τρομαγμένη πάλι. Μια στιγμή δε μίλησε, και ύστερα είπε: «Είστε επικίνδυνη για όσους σας πλησιάσουν, ακριβώς επειδή είστε τόσο κλειστή για τους πολλούς».

oistros-reportaz1.blogspot.com

3 σχόλια:

  1. κι είναι κάτι φωνές που μοιαζουν αγκαλιες...
    ευχαριστώ Σ μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δε κανεις ποτε τιποτα για καποιον κοντα σου για να σου πει ευχαριστω...το κανεις απλα γιατι θες να τον βλεπεις καλα και ηρεμο...Σ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ...Αννούσκα σβήσε τη σόμπα
    μου φτανει η ζέστα των ματιών σου
    θυμήσου του ουάν-στεπ, οι άλλοι
    ας αντικαθιστούν τον έρωτα με τσάι...
    Φιλάκι

    ΑπάντησηΔιαγραφή