Λυδία Λίθος

Τρίτη, 13 Μαΐου 2014

Σε πρώτο πρόσωπο




Λίγος ο καιρός που μας χωρίζει από τη "μεγάλη γιορτή της δημοκρατίας". Αυτή που ο πολίτης επιλέγει, προτιμά και αποκλείει με την ψήφο του, τους υπηρέτες της εκπροσώπησής του στα τοπικά θέματα αλλά και στα εθνικά. 
Πολύς όμως ο καιρός που μετά την ομολογημένη συνολική αποτυχία διαχείρισης των θεμάτων, στη χώρα  απλώθηκε μια λάσπη που έπνιξε τους πιο αδύναμους κοινωνικά και χρωμάτισε ανεξίτηλα  όσους αντέχουν ακόμα.
Δεν θα μοιρολατρήσω και δεν θα μιζεριάσω. Γνωρίζω και γνωρίζουμε πως ο άνθρωπος έχει την ιδιότητα να προσαρμόζεται και να επιβιώνει στις καταστάσεις. 
Θα ρωτήσω όμως ποιός είναι ο λόγος αυτής της  διάλυσης. Θα σκεφτώ γιατί καταρρεύσαμε. Και θα θυμηθώ ότι ήταν τόσο απλό και βέβαιο ότι θα συμβεί. 
Αν  βλέπαμε αντί να κοιτάμε.
Αν πράτταμε αντι να θεωρητικολογούμε.
Αν είχαμε δοκιμάσει το εκπαιδευτικό μας σύστημα
Αν είχαμε ερθει σε επαφή με το σύστημα υγείας.
Αν είχε χρειαστεί να ασκήσουμε ως πολίτες ένα όποιο δικαίωμά μας, που θα το ζητούσαμε ως δικαίωμα και, θα το απολαμβάναμε (εαν) ως πελάτες. 
Γιατί είχε εξοριστεί  τριάντα και πλέον χρόνια το  "πάντων χρημάτων (πραγμάτων) μέτρο ο άνθρωπος"
Γιατί είχε χαθεί κάθε φιλότιμο και κάθε ντροπή.
Κι ύστερα ήρθαν να μας πουν οι αλαζονικοί διαχειριστές  της  σταδιακής εξαθλίωσης 'οτι ναι κατάφεραν αυτη την καταστροφή, αλλά ζητούν να την συνεχίσουν. 
Όπου αλλού, επί της γης θα είχαν τουλάχιστον περιθωριοποιηθεί.
Εκούσια και ακούσια. 
Εδώ επιχαίρουν ακόμα μιας αποδοχής που την υπαγορεύει η Ανάγκη
Ένα μέτρο καταπατά ο γείτονας στο κτήμα σου και ζητάς Δικαιοσύνη.
¨Όταν τα μέτρα αφορούν όλη σου τη ζωή σε άυλες και υλικές αξίες, το προσπερνάς και τρέχεις να τους επιλέξεις πάλι; 
Όταν  η δυσ-τυχία απλώνεται  και σφίγγει πιστεύεις πως θα  βρεθείς σε έρημο νησί  καταμεσίς του ναυαγίου; και θα  σωθεις;
Όταν η  "χρεια κρούει τις θύρες", πιστεύεις πως η δική σου θα είναι ανοξείδωτη και στεγανή;
Όταν τα δηλητήρια είναι τοξικά πιστεύεις πως σου αρκεί η μάσκα οξυγόνου;
Όταν δεν δικαιούσαι να ονειρευτείς, να βάλεις στόχους, να παραδώσεις ο,τι παρέλαβες, να το επαυξήσεις, Πιστεύεις πως θα διατηρήσεις την ανθρωπιά σου;
Τι περιμένεις λοιπόν για να απαξιώσεις τα γνωστά, τα δοκιμασμένα, τα λάθη, τις αποτυχίες που θρασύτατα εξακολουθούν να σε περιτριγυρίζουν; 
Περιμένεις μήπως να αλλάξουν αυτοί; 
Αυτοί δεν έχουν λόγο.

 Εσύ όμως έχεις.

Τρίτη, 15 Απριλίου 2014

Queen - 'The Show Must Go On' (Music Video)

 Προς υποψηφίους


Πες μου εναν μόνο λόγο να σε ψηφίσω.Έναν σημαντικό, αληθή και αυταπόδεικτο.

Θα σε διεκολύνω.
Σπουδαίος λόγος είναι η πράξη της ζωής σου και οι επιλογές σου.
 Αληθής λόγος είναι η συνέπεια.
Αυταπόδεικτος είναι πόσα και όσα δεν διαπραγματεύεσαι.
 Σημαντικός είναι, αν έχεις όλα αυτά, να σε γνωρίσω, ως νέα παρουσία και παρουσίαση.
Και εξίσου σημαντικός τι θα ήσουν, αν δεν ήσουν στην πολιτική αρένα.

Τετάρτη, 1 Ιανουαρίου 2014

Επετειακώς.

Μισοθλιμμένα τρύπωσε στις στάλες της βροχής η νέα χρονιά. Θάναι καλύτερη; Θάναι χειρότερη;
 Οι δείκτες, οι αριθμοί, τα μεγέθη, τα νούμερα. Οι αγορές, οι τράπεζες, οι αξιολογήσεις, τα χρέη. Οι εκτιμήσεις, οι βαθμολογίες, η αξιοπιστία, οι αγορές κι οι πωλήσεις, η ύφεση, η ανάπτυξη.
Ο άνθρωπος; Η ανεπανάληπτη μοναδικότητά του; Οι ανάγκες του, οι επί των τιμών κυρίες που τον συνοδεύουν από τη γέννηση ώς το θάνατο, η Τύχη κι η Σοφία; Ο προορισμός του, η πορεία του στο άριστο;
Σημασία έχει αν ως νούμερο χωράει ή δεν χωράει στις οικονομικές αναλύσεις. Σημασία έχει αν στατιστικές μετρήσεις τον περιλαμβάνουν ως καταναλωτή ή ως εξαθλιωμένο. Σημασία έχει αν πολιτικές αναλύσεις τον μετρούν ως οπαδό. Σημασία έχει αν πιάνει χώρο στο real estate της λογιστικής απεικόνισης του κόσμου. Κι ας μην είναι πλασμένος γι αυτό.
Αυτό αποφασίζουν οι ταχυδακτυλουργοί του αίματος, του χρήματος, της εξουσίας. Αυτό. Το να μην είμαστε.
Αυτή είναι η μαύρη τρύπα της μοναδικότητας της ζωής μας. Του δώρου που μας έλαχε.
Θα αφήσουμε να μας καταπιεί;
 Καλή χρονιά.

Ροζαλια.

Κυριακή, 22 Δεκεμβρίου 2013

Πέμπτη, 10 Οκτωβρίου 2013

Μάνος Χατζιδάκις . Ελα Πάρε Μου Τη Λύπη . Αλεξάνδρα

Εισέβαλε ορμητικό, τις μέρες τούτες, κι άγριο το Φθινόπωρο. Η φύση που αντανακλουσε κάποτε την ψυχική μας διάθεση, κουράστηκε ως δείχνει κι αυτή. Γιατί εμείς, άναυδοι μπροστα στο τρύπιο δίχτυ του κόσμου, άπραγοι μπροστά στα εγκλήματα των συμμοριών, χάνουμε κάθε μέρα κι εποχή ό, τι απέμεινε από ικμάδα και ορμή και πάθος. Μια κόπωση εμφωλευμένη, μια απειλή επικρεμάμενη, μια καταδίκη δίχως συνέργεια. Παρωχημένοι κομπάρσοι σε ένα σανίδι που κόβει, ματώνει και τρυπάει.
Και θάναι τόσο άγριος αυτός ο χειμώνας, με τόση ατίμωση.
λυπάμαι, καλησπερα σας!