Λυδία Λίθος

Σάββατο, 11 Απριλίου 2015

Ειναι καποιοι άνθρωποι που μελαγχολούν με τις γιορτές.για τους δικούς τους λόγους ή και για λόγους που έχουμε όλοι αλλά δεν τους αξιολογούμε.
Ιδιαίτερα ευαίσθητοι, ευάλωτοι κοινωνικά ή ευφυέστεροι τις βλέπουν ως μια ακόμη ευκαιρία για ψεύδος και κατασκευασμένη ευεξία και χαρά και αρνούνται να συμμετέχουν.
Θα πω όμως πως δεν είναι κατ΄ανάγκην όλα προκατ. Σε μικρες στιγμές και κλωστές μπορείς να πλέξεις τη δική σου γιορτή, τη δική σου χαρά.
Που ζεις, που βλέπεις που μυρίζεις, που αγγίζεις, που δεν είσαι φωτογραφία.
Άντε, καλή ανοιξιάτικη Ανάσταση!

Κυριακή, 5 Απριλίου 2015

Έτσι ...

Στο θέατρο Εμπορικόν βρέθηκε χτές 4-4-2014 ο Δικηγορικός σύλλογος της πόλης μας. 
Λίγο η άνοιξη που έρχεται σταγόνα- σταγόνα, λίγο οι βόλτες στις ιστορικές, γεμάτες νοήματα, αναμνήσεις αλλά κι ένα ζωηρό παρόν,  πλατείες του Θησείου, των Αγίων Ασωμάτων του Ψυρρή, λίγο η αναμονή της θεατρικής παράστασης με τον βαρύ τίτλο "γυάλινος κόσμος" έφτιαχναν ένα σκηνικό τέτοιο  που καμία δεν είχε σχέση με την καθημερινότητα .
Στις εξι η ώρα το κουδούνι του θεάτρου με τον τρίτο του χτύπο, σήμανε την αρχή της παράστασης. Αφού κλείστηκε απέξω η καθημερινή ταυτότητα των θεατών, ο Δημήτρης Καταλειφός και η Θέμις Μπαζάκα ερμηνεύοντας, όπως μόνο αυτοί ξέρουν τον έξοχο Τένννεσι  Ουίλλιαμς, μας πήραν μαζί τους στην Αμερική του Μεσοπολέμου και στον σπαραχτικό γυάλινο κόσμο τους.
Ή μήπως στην Ελλάδα του 2015;
Οικονομική κρίση, παρακμή, ματαιωμένες ζωές. Πεταμένα όνειρα, στραγγαλισμένες υπάρξεις, απαγορευμένα όνειρα.
Οι κοινωνίες των ανθρώπων σε κρίση.
Ή μήπως η ανθρώπινη φύση που έχασε τον προορισμό της;
Η παράσταση τελείωσε εν μέσω χειροκροτημάτων και ζωηρής απήχησης στο γεμάτο θέατρο. 
Οι παρέες βαδίζοντας στα δρομάκια του Ψυρρή, κατευθύνθηκαν σε μεζεδοπωλεία και μπαράκια. 
Αργά πια το βράδυ και με πλημμυρισμένες τις αισθήσεις με χρώματα κι αρώματα η μεγάλη παρέα επέστρεψε στην πόλη μας, με την προσδοκία  της επανάληψης.
.

Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου 2014

 Επί τη ελεύσει του νέου έτους

Επειδή αρνούμαι να θυσιάζονται για μένα τόσοι ανιδιοτελείς.
Επειδή στο όνομά μου αλλά χωρίς την υπογραφή μου, σκηνοθετούν σενάρια τρόμου οι ανιδιοτελείς σωτήρες
Επειδή "φτώχυνα" πολύ να τους ακούω και να τους βλέπω.
Επειδή το χιόνι καλύπτει με ομορφιά τα σαπισμένα αλλά αυτά παραμένουν σάπια
Επειδή δεν θέλω να ζήσω άλλη Απειλή
Και για χίλιους και έναν ακόμη λόγους
Καλή χρονιά σε όλους και πιο πολύ σε όσους αρνούνται να επιλέξουν ανάμεσα σε λύμματα, που μυρίζουν λίγο λιγότερο ή περισσότερο.

Πέμπτη, 27 Νοεμβρίου 2014

http://youtu.be/KWc_iEWDdfw

from the album "Drinking Songs" (2005)
Lyrics:

& thanks for branding me a failure
& for destroying what joy I had
The mantles cracked
& turning black
I found out I'm not the man
That I fucking think I am

& you're just like a fucking ghostie
You trouble me when I try to sleep
The sombre way
You held your face
& we can never erase
All the stupid things we say

& I hope that you're dreaming of me
The way I'm forced to dream of you
& so you've won
I'll get the gun
Cos we can never undo
All the stupid things we do
Είπαμε ψέματα πολλά, ας πούμε και μια αλήθεια...

Πενιχρές συγκεντρώσεις αντίδρασης σε μια εξολοθρευτική πολιτική.
Είναι που λιγόστεψαν οι αντιστάσεις κι οι αντοχές μας;
Είναι που κουράστηκαν οι ταξιδιώτες των ονείρων;
Είναι που παθητικά υπομένουμε την απόλυτη εκμηδένιση;
 Αλλά, λέω, δεν κουράζει το όνειρο.
Και, δεν κουράζει η δίψα για να ζήσεις.
Δεν μπορεί να είμαστε παραδομένοι στο τίποτα.
Μήπως φταίει λοιπόν η επανάληψη των ίδιων προσώπων σε διαφορετικούς, έστω ρόλους;

Τρίτη, 13 Μαΐου 2014

Σε πρώτο πρόσωπο




Λίγος ο καιρός που μας χωρίζει από τη "μεγάλη γιορτή της δημοκρατίας". Αυτή που ο πολίτης επιλέγει, προτιμά και αποκλείει με την ψήφο του, τους υπηρέτες της εκπροσώπησής του στα τοπικά θέματα αλλά και στα εθνικά. 
Πολύς όμως ο καιρός που μετά την ομολογημένη συνολική αποτυχία διαχείρισης των θεμάτων, στη χώρα  απλώθηκε μια λάσπη που έπνιξε τους πιο αδύναμους κοινωνικά και χρωμάτισε ανεξίτηλα  όσους αντέχουν ακόμα.
Δεν θα μοιρολατρήσω και δεν θα μιζεριάσω. Γνωρίζω και γνωρίζουμε πως ο άνθρωπος έχει την ιδιότητα να προσαρμόζεται και να επιβιώνει στις καταστάσεις. 
Θα ρωτήσω όμως ποιός είναι ο λόγος αυτής της  διάλυσης. Θα σκεφτώ γιατί καταρρεύσαμε. Και θα θυμηθώ ότι ήταν τόσο απλό και βέβαιο ότι θα συμβεί. 
Αν  βλέπαμε αντί να κοιτάμε.
Αν πράτταμε αντι να θεωρητικολογούμε.
Αν είχαμε δοκιμάσει το εκπαιδευτικό μας σύστημα
Αν είχαμε ερθει σε επαφή με το σύστημα υγείας.
Αν είχε χρειαστεί να ασκήσουμε ως πολίτες ένα όποιο δικαίωμά μας, που θα το ζητούσαμε ως δικαίωμα και, θα το απολαμβάναμε (εαν) ως πελάτες. 
Γιατί είχε εξοριστεί  τριάντα και πλέον χρόνια το  "πάντων χρημάτων (πραγμάτων) μέτρο ο άνθρωπος"
Γιατί είχε χαθεί κάθε φιλότιμο και κάθε ντροπή.
Κι ύστερα ήρθαν να μας πουν οι αλαζονικοί διαχειριστές  της  σταδιακής εξαθλίωσης 'οτι ναι κατάφεραν αυτη την καταστροφή, αλλά ζητούν να την συνεχίσουν. 
Όπου αλλού, επί της γης θα είχαν τουλάχιστον περιθωριοποιηθεί.
Εκούσια και ακούσια. 
Εδώ επιχαίρουν ακόμα μιας αποδοχής που την υπαγορεύει η Ανάγκη
Ένα μέτρο καταπατά ο γείτονας στο κτήμα σου και ζητάς Δικαιοσύνη.
¨Όταν τα μέτρα αφορούν όλη σου τη ζωή σε άυλες και υλικές αξίες, το προσπερνάς και τρέχεις να τους επιλέξεις πάλι; 
Όταν  η δυσ-τυχία απλώνεται  και σφίγγει πιστεύεις πως θα  βρεθείς σε έρημο νησί  καταμεσίς του ναυαγίου; και θα  σωθεις;
Όταν η  "χρεια κρούει τις θύρες", πιστεύεις πως η δική σου θα είναι ανοξείδωτη και στεγανή;
Όταν τα δηλητήρια είναι τοξικά πιστεύεις πως σου αρκεί η μάσκα οξυγόνου;
Όταν δεν δικαιούσαι να ονειρευτείς, να βάλεις στόχους, να παραδώσεις ο,τι παρέλαβες, να το επαυξήσεις, Πιστεύεις πως θα διατηρήσεις την ανθρωπιά σου;
Τι περιμένεις λοιπόν για να απαξιώσεις τα γνωστά, τα δοκιμασμένα, τα λάθη, τις αποτυχίες που θρασύτατα εξακολουθούν να σε περιτριγυρίζουν; 
Περιμένεις μήπως να αλλάξουν αυτοί; 
Αυτοί δεν έχουν λόγο.

 Εσύ όμως έχεις.

Τρίτη, 15 Απριλίου 2014