Πέμπτη, 27 Νοεμβρίου 2014

Είπαμε ψέματα πολλά, ας πούμε και μια αλήθεια...

Πενιχρές συγκεντρώσεις αντίδρασης σε μια εξολοθρευτική πολιτική.
Είναι που λιγόστεψαν οι αντιστάσεις κι οι αντοχές μας;
Είναι που κουράστηκαν οι ταξιδιώτες των ονείρων;
Είναι που παθητικά υπομένουμε την απόλυτη εκμηδένιση;
 Αλλά, λέω, δεν κουράζει το όνειρο.
Και, δεν κουράζει η δίψα για να ζήσεις.
Δεν μπορεί να είμαστε παραδομένοι στο τίποτα.
Μήπως φταίει λοιπόν η επανάληψη των ίδιων προσώπων σε διαφορετικούς, έστω ρόλους;

1 σχόλιο:

  1. Για μια σοβαρή αντίδραση θέλουμε :
    ανήσυχη ψυχή με την αρετή του γενναίου και την τόλμη του ισχυρού
    αντ’ αυτού έχουμε:
    χαμηλού ειδικού βάρους ψυχή με ικανότητα ειδικού σκοπού και απόλυτη στειρότητα εγκεφάλου λόγω υπερτροφίας.
    Με τη συνταγή αυτή το κίνημα καταστέλλεται παραχρήμα και η επανάσταση περιορίζεται αυστηρώς στο καφενείο maximum μέχρι ταβέρνα μεταξύ τυρού και αχλαδίου.
    «Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα»

    ΑπάντησηΔιαγραφή