Τρίτη, 29 Σεπτεμβρίου 2009

let it be

Ξαναδιάβασα κάμποσες σελίδες από τούτο το "ημερολόγιο". Δεν απορώ πια για τη φαγούρα της εξομολόγησης που με πιάνει ταχτικά κάθε άνοιξη. Εκείνο που κυριαρχεί μέσα μου τούτη τη στιγμή είναι ο στίχος του Καβάφη: "Πώς πέρασαν τα χρόνια".

Η πείρα μου η πιο πικρή του τελευταίου χρόνου: Οι άνθρωποι είναι πιο κακοί απ' όσο προεξοφλούσα. Νόμιζα πως έφτανε να τους πλησιάζεις με καθαρή καρδιά, για να -ύστερα, βέβαια, από βάσανα και απογοητεύσεις- τους αφοπλίσεις. Δεν είναι έτσι. Ώστε στάθηκα έξυπνος και αφελής μαζί; Χαλάλι, θα έλεγα. Έζησα με μια εικόνα του ανθρώπου που με βοήθησε να ζήσω και να χαίρομαι. Αυτό που με τρώει όμως είναι η σκέψη πως η αφέλειά μου θα πληρωθεί μια μέρα από κάποιον, από το παιδί μου. Κι αυτό θα είναι τρομερό.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου