Κυριακή, 13 Σεπτεμβρίου 2009

αντουαν ντε σαιντ-εξυπερυ

Η ΑΛΕΠΟΥ
(απόσπασμα)XXI

Τότε λοιπόν εμφανίστηκε η αλεπού.
- Καλημέρα, είπε η αλεπού.
- Καλημέρα, απάντησε ευγενικά ο μικρός πρίγκιπας και στράφηκε, μα δεν είδε τίποτα.
- Εδώ είμαι, είπε η φωνή, κάτω απ’ τη μηλιά.
- Ποια είσαι; είπε ο μικρός πρίγκιπας. Είσαι πολύ όμορφη…
- Είμαι μια αλεπού, είπε η αλεπού.
- Έλα να παίξεις μαζί μου, της πρότεινε ο μικρός πρίγκιπας. Είμαι τόσο λυπημένος…
- Δεν μπορώ να παίξω μαζί σου, είπε η αλεπού. Δεν είμαι εξημερωμένη.
- Α, συγνώμη, είπε ο μικρός πρίγκιπας.
Όμως, μετά από σκέψη, πρόσθεσε:
- Τι πάει να πει «εξημερώνω»;
Εσύ δεν είσαι από εδώ, είπε η αλεπού, τι γυρεύεις;
- Γυρεύω τους ανθρώπους, είπε ο μικρός πρίγκιπας. Τι πάει να πει «εξημερώνω»;
- Οι άνθρωποι, είπε η αλεπού, έχουν τουφέκια και κυνηγάνε… Μεγάλος μπελάς. Εκτρέφουν και κότες. Είναι το μόνο τους καλό. Κότες γυρεύεις;
- Όχι, είπε ο μικρός πρίγκιπας. Γυρεύω φίλους. Τι πάει να πει «εξημερώνω»;
- Είναι κάτι που έχει ξεχαστεί από καιρό, είπε η αλεπού. Σημαίνει «δημιουργώ δεσμούς…».
- Δημιουργώ δεσμούς;
- Βέβαια, είπε η αλεπού. Για μένα ακόμα δεν είσαι παρά ένα αγοράκι ολόιδιο μ’ άλλα εκατό χιλιάδες αγοράκια. Και δε σε χρειάζομαι. Κι ούτε εσύ με χρειάζεσαι. Για σένα δεν είμαι παρά μια αλεπού ίδια μ’ εκατό χιλιάδες άλλες αλεπούδες. Αν όμως μ’ εξημερώσεις, θα χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλο. Θα είσαι για μένα μοναδικός στον κόσμο. Θα είμαι για σένα μοναδική στον κόσμο…
- Αρχίζω να καταλαβαίνω, είπε ο μικρός πρίγκιπας. Ξέρω ένα λουλούδι… νομίζω πως μ’ εξημέρωσε…
- Πολύ πιθανόν, είπε η αλεπού. Βλέπει κανείς στη Γη τα πιο τρελά πράματα…
- Α, δεν είναι στη Γη, είπε ο μικρός πρίγκιπας.
Η αλεπού φάνηκε πολύ παραξενεμένη:
- Σ’ έναν άλλο πλανήτη;
- Ναι.
- Υπάρχουν κυνηγοί σ’ εκείνο τον πλανήτη;
- Όχι.
- Ενδιαφέρον. Και κότες;
- Όχι.
- Τίποτα δεν είναι τέλειο, αναστέναξε η αλεπού.
Όμως η αλεπού ξαναγύρισε στην προηγούμενη σκέψη της:
- Η ζωή μου είναι μονότονη. Κυνηγάω κότες, οι άνθρωποι με κυνηγάν. Όλες οι κότες μοιάζουν κι όλοι οι άνθρωποι μοιάζουν. Γι’ αυτό λοιπόν, βαριέμαι λίγο. Αν όμως μ’ εξημερώσεις, η ζωή μου θα γίνει ηλιόλουστη. Θ’ αναγνωρίζω το θόρυβο ενός βήματος διαφορετικού απ’ όλα τα’ άλλα. Τα άλλα βήματα θα με κάνουν να κρύβομαι κάτω απ’ τη γη. Το δικό σου, σαν μουσική, θα με τραβάει έξω απ’ τη φωλιά μου. Κι έπειτα κοίτα. Βλέπεις εκεί πέρα, τα χωράφια με το στάρι; Δεν τρώω ψωμί. Το στάρι για μένα είναι άχρηστο. Τα χωράφια με το στάρι δε μου θυμίζουν τίποτα. Κι αυτό είναι λυπηρό. Όμως εσύ έχεις μαλλιά χρυσαφένια. Θα είναι υπέροχο λοιπόν όταν θα με έχεις εξημερώσει. Το στάρι, που είναι χρυσαφένιο, θα μου θυμίζει εσένα. Και θα μ’ αρέσει ν’ ακούω τον άνεμο μέσα στα στάχυα…
Η αλεπού σώπασε και κοίταξε ώρα πολλή το μικρό πρίγκιπα:
- Σε παρακαλώ… εξημέρωσέ με, είπε.
- Το θέλω, απάντησε ο μικρός πρίγκιπας, αλλά δεν έχω πολύ χρόνο. Έχω ν’ ανακαλύψω φίλους και πολλά πράματα να γνωρίσω.
- Γνωρίζουμε μονάχα τα πράματα που εξημερώνουμε, είπε η αλεπού. Οι άνθρωποι δεν έχουν πια καιρό να γνωρίζουν τίποτα. Τ’ αγοράζουν όλα έτοιμα απ’ τους εμπόρους. Επειδή όμως δεν υπάρχουν έμποροι που να πουλάν φίλους, οι άνθρωποι δεν έχουν πια φίλους. Αν θέλεις ένα φίλο, εξημέρωσέ με.
- Τι πρέπει να κάνω; είπε ο μικρός πρίγκιπας.
- Χρειάζεται μεγάλη υπομονή, απάντησε η αλεπού. Στην αρχή θα καθίσεις κάπως μακριά μου, έτσι, στο χορτάρι. Θα σε κοιτάζω με την άκρη του ματιού κι εσύ δε θα λες τίποτα. Ο λόγος είναι πηγή παρεξηγήσεων. Κάθε μέρα, όμως, θα μπορείς να κάθεσαι όλο και πιο κοντά…
Την επομένη ο μικρός πρίγκιπας ξαναήρθε.
- Θα ήταν καλύτερα αν ερχόσουν την ίδια πάντα ώρα, είπε η αλεπού. Αν έρχεσαι, για παράδειγμα, στις τέσσερις τα’ απόγευμα, από τις τρεις θ’ αρχίζω να είμαι ευτυχισμένη. Όσο περνάει η ώρα τόσο πιο ευτυχισμένη θα νιώθω. Στις τέσσερις πια θα κάθομαι σε αναμμένα κάρβουνα και Θ’ ανησυχώ. Θ’ ανακαλύψω την αξία της ευτυχίας. Αν έρχεσαι όμως όποτε λάχει, δε θα ξέρω ποτέ τι ώρα να φορέσω στην καρδιά μου τα γιορτινά της… Χρειάζεται κάποια τελετή.
- Τι πάει να πει τελετή; είπε ο μικρός πρίγκιπας.
- Είναι κι αυτό κάτι που έχει ξεχαστεί από καιρό, είπε η αλεπού. Είναι αυτό που κάνει μια μέρα να μη μοιάζει με τις άλλες, μια ώρα με τις άλλες ώρες. Υπάρχει, για παράδειγμα, μια τελετή στους κυνηγούς. Χορεύουν την Πέμπτη με τα κορίτσια του χωριού. Η Πέμπτη λοιπόν είναι υπέροχη μέρα. Πάω και κάνω βόλτα ίσαμε τ’ αμπέλι. Αν οι κυνηγοί χόρευαν οποτεδήποτε, οι μέρες θα έμοιαζαν όλες, κι εγώ δε θα είχα ποτέ διακοπές.
Έτσι ο μικρός πρίγκιπας εξημέρωσε την αλεπού. Κι όταν πλησίασε η ώρα του αποχωρισμού:
- Αχ, είπε η αλεπού… Θα κλάψω.
- Εσύ φταις, είπε ο μικρός πρίγκιπας, εγώ δεν ήθελα το κακό σου, εσύ θέλησες να σε εξημερώσω…
- Σωστά, είπε η αλεπού.
- Όμως θα κλάψεις, είπε ο μικρός πρίγκιπας.
- Σωστά, είπε η αλεπού.
- Τι κέρδισες λοιπόν;
- Κέρδισα, είπε η αλεπού, το χρώμα του σταριού.
Έπειτα πρόσθεσε:
- Πήγαινε να ξαναδείς τα τριαντάφυλλα. Θα καταλάβεις πως το δικό σου είναι μοναδικό στον κόσμο. Θα ξανάρθεις να με αποχαιρετήσεις και θα σου χαρίσω ένα μυστικό.
Ο μικρός πρίγκιπας πήγε να ξαναδεί τα τριαντάφυλλα.
- Δε μοιάζετε καθόλου με το δικό μου τριαντάφυλλο, δεν είσαστε τίποτα ακόμα, τους είπε. Κανείς δε σας έχει εξημερώσει και δεν έχετε εξημερώσει κανέναν. Είσαστε όπως ήταν η αλεπού μου. Μια αλεπού ίδια μ’ άλλες εκατό χιλιάδες. Γίναμε όμως φίλοι και τώρα είναι μοναδική στον κόσμο.
Και τα τριαντάφυλλα στέκονταν θιγμένα.
- Είσαστε όμορφα, όμως είσαστε άδεια, τους είπε ακόμα. Δεν πεθαίνει κανείς για σας. Βέβαια, το δικό μου τριαντάφυλλο ένας απλός περαστικός θα έλεγε πως σας μοιάζει. Όμως εκείνο μόνο του έχει περισσότερη σημασία απ’ όλα εσάς, αφού εκείνο είναι που πότισα. Αφού εκείνο έβαλα κάτω απ’ τη γυάλα. Αφού εκείνο προστάτεψα με το παραβάν. Αφού σ’ εκείνο σκότωσα τις κάμπιες (εκτός από δυο τρεις για να γίνουν πεταλούδες). Αφού εκείνο άκουσα να παραπονιέται ή να κομπάζει ή κάποιες φορές ακόμα να σωπαίνει. Αφού είναι το τριαντάφυλλό μου.
Και ξαναγύρισε στην αλεπού:
- Αντίο, είπε…
- Αντίο, είπε η αλεπού. Να το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό: μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. Την ουσία τα μάτια δεν τη βλέπουν.
- Την ουσία τα μάτια δεν τη βλέπουν, επανέλαβε ο μικρός πρίγκιπας για να το θυμάται.
- Είναι ο χρόνος που ξόδεψες για το τριαντάφυλλό σου που το κάνει τόσο σημαντικό.
- Είναι ο χρόνος που ξόδεψα για το τριαντάφυλλό μου…, είπε ο μικρός πρίγκιπας για να το θυμάται.
- Οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει αυτή την αλήθεια, είπε η αλεπού. Εσύ όμως δεν πρέπει να την ξεχάσεις. Θα είσαι υπεύθυνος για πάντα για ό,τι έχεις εξημερώσει. Είσαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό σου…
- Είμαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό μου…, επανέλαβε ο μικρός πρίγκιπας για να το θυμάται.

αντιγραφή από http://www.personal.psu.edu/users/f/s/fsl/LittlePrince

14 σχόλια:

  1. Ροζαλια το ειχα ξεχασει αυτο το αποσπασμα...Σε ευχαριστω που μου το θυμισες...ΣΤΡΟΥΜΦ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Γι αυτό είμαι εδώ. να θυμίζω!!!
    καμια φορά τρεχοντας μας "ξεχνάμε", στρ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Σημασία έχει να βρεις κανεναν να θέλει να εξημερωθεί, και να το ξέρει, όπως λέει πεφιλημένη φίλια ψυχή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ναι Ροζαλια...αλλα το κακο ειναι οτι οι ανθρωποι δε θελουν να εξημερωθουν και σε κανουν να μη θες και εσυ...και αυτο κανει οντως τη ζωη ανουσια...στρουμφ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. η 'φίλη' Δημουλά λέει κάπου :στους ομοίους μου μιλώ, στους διαφορετικούς ωμίλησα παλιότερα γελώντας πως υπάρχουν.
    για να μπορείς να μη φορας αμυντικούς μηχανισμούς πρέπει νασαι βεβαιος ότι ο συν-ταξιδιώτης! έχει στις αποσκευές του τις ίδιες αξίες και αρχές.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Συμφωνω με τη Δημουλα.ΑΛΛΑ το θεμα ειναι οτι καταλαβαινεις αργα αν ο συν-ταξιδιωτης σου δε εχει τα ιδια εφοδια...και αυτο γινεται για δυο λογους
    ή αυτος ειναι τελειος ηθοποιος ή εσυ δε θες να δεις...
    και το ερωτημα ειναι τι κανεις εσυ μετα????

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Σ,νομίζω πάντα ξέρεις αν τα έχει ή όχι.γι αυτό συν-ταξιδεύεις- εξημερώνεις ελάχιστους, ενώ συναναστρέφεσαι με πλείστους όσους.στατιστικά παίζει πάντα και το λάθος, η αστοχία που λέμε. εκεί λες:δεν είμαι και θεός! ανέγνωσα μήνυμα που δεν μου απευθυνόταν, που είχε παραλήπτη την τυχαιότητα κι όχι την επιλογή.πίκρα;;;χα,χα,χα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Δηλαδη Ροζαλια παιζεις λοττο...και αν χασεις λες δε εγινε και τιποτα...
    και που σε αναγκαζει να καταληξεις η ζωη,"εγινα φιλος του εαυτου μου"???????(ΣΤΡΟΥΜΦ)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. λάθος. μέγα λάθος στρ.
    δεν παίζεις όταν συνάπτεις δεσμούς-εξημερώνεις, που επιλέγεις να συνάψεις.
    αν όμως παρα την σύγκλιση, τη χημεία αν θες, αστόχησες στην επιλογή σου, ε τι θα ηττηθείς;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Δε παιζεις οταν συναπτεις δεσμους,το δεχομαι και το κανω...οταν ομως παιζει ο αλλος και μαλιστα πολυ καλα,ειναι επιλογη σου η ηττα???????Στρουμφ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. οποιος παίζει μ αυτά, όπως προαναφέραμε προφανώς δεν έχει τις ίδιες αφετηρίες και στόχους με σένα.δεν μπορείς να συνταξιδέψεις. θα κατεβει ή θα κατέβεις. υπάρχουν όμως πάντα άνθρωποι που δεν παίζουν και δεν αντιλαμβάνονται τους δεσμους ως σχέσεις ισχύος.ουδείς αήττητος μπέιμπ.δυστυχώς!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Υπαρχει μονο μια χαρα στη ζωη,να αγαπας και να αγαπιεσαι!Sand
    Αυτο τελικα ειναι μαλλον η ουσια...
    και οι δυο σε μια σχεση ειναι ηττημενοι
    και τοτε που ειναι αυτο το παιχνιδι που οι περισσοτεροι περιμενουν το νικητη??Στρουμφ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Σ,τι να νικήσεις ρε αυτό που "εξημέρωσες"; αυτά είναι κομμάτια σου κι αν μπεις σε παιχνίδια ακύρωσης, τότε χάθηκες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή