Τα δικα μου καλαντα.

..χαιρει, χαιρει η φυσις ολη.
κι αυτα τα Χριστουγεννα, και καθε Χριστουγεννα.
Δεν χαιρεται ομως η ψυχη και δεν πετα ο νους μας.
τοσα βαριδια, τοσα φορτια
τοσα ψεματα και ελλειμματα
τοσες ανεπαρκειες και ενδειες.
τοση φαυλοτητα και μισαλλοδοξια.
τοση κενοδοξια.
τοσοι αν-υπαρκτοι.
τοσοι τουριστες.
τοσες μασκες.
τοση αν-αιδεια
τοση vulgarite.
τοση α-παιδευσία
τοση αν-αισθησια
τοση επιφυλαξη...
γιατι
ο φοβος
το κυνηγι των μαγισσων
η αλαζονεια
η τσακισμενη παιδικοτητα
η υστερικη ενηλικιωση
η απ-ουσια
ο λαθρα βιος
ο αν-εξεταστος
γιατι
τα 100 δανεισμενα τετραγωνικα
τα 1000 "δωρημενα" τετραγωνικα
το βιος μας και
το εχειν μας
η δοξα και
η κρυψωνα
γιατι τιποτα
δεν μπορει να Αναψει την Φλογα
που Απαιτει η Ζωη για να Υπαρχεις.


Χρονια πολλα!

πιο Ανθρωποι απο ποτε.

Καποτε η μεταβαση μιας εποχης στην αλλη, οι αλλαγες ηταν βραδειες. σημερα ειναι αστραπιαιες. ο ανθρωπος, εμεις, διακρινεται απο το ποσο ετοιμος ειναι να δεχτει την δυναμικη της εξελιξης. επειδη εδω, οπως και πολλες φορες στην ιστορια η εξελιξη σημαινει καταστροφη μενει μονο να περισωσουμε, ο,τι πραγματι ειχαμε δικό μας. ο,τι δεν μας δανεισε κανενας κι ο,τι δεν οφείλουμε σε δοτες. ο,τι κατακτησαμε παλευοντας τον εαυτο μας και την ανορθογραφια των ρυπων. μας κατεκλυσαν, ειναι αληθεια. διολισθησαμε, πιθανον, ειναι παλι αληθεια. ομως δεν υπο-ταξαμε το νου μας στον πλαστικο περιγυρο και στις κελευσματικες φωνες των πασης φυσεως συν-οδοιπορων. δεν καταστηκαμε συνεργοι, συνενοχοι και συνεπιβατες στο τραινο της δυσωδους οσμης. ορισαμε, καπως, οσο, την ιδιωτικο μας οδο εναρμονοζοντας την με την δημοσια. και αποφυγαμε την διχαστικη σχιζοφρενεια των διπλων και πολλαπλων ζωών και αντιγραφων, κατα το κοντοπροθεσμο συμφερον.
ετσι λοιπον θα πορευτουμε. ισως πιο μονοι απο ποτε. ισως πιο "ξενοι" απο ποτε. Αλλα περισσοτερο Ανθρωποι απο ποτε.

Εκει Πολυτεχνειο.

ΟΣΟ θα βαζουμε τα δαχτυλο να πειστουμε για τις πληγες, τοσο οι πληγες θα αιμορραγουν.








Η κ. υπουργος της εκπαιδευσης δεν κατεθεσε στεφανι διοτι διαφωνει με τον τροπο εορτασμου της επετειου...ειπε.
δεν γνωριζει αραγε οτι δεν ειναι προσωπικη επετειος για να την τιμησει οπως επιθυμει;
ή δεν γνωριζει οτι δεν ενδιαφερει η προσωπικη, αλλα η θεσμικη της σταση;

τωρα!

και περασαν μερες και εβδομαδες και μήνες. κι οι περικλειστες ζωες μας, οι δυσκολες, σημαδεύτηκαν τωρα και με την απειλη, το φαιο αδιεξοδο χρωμα του Μνημονίου. Νεοι όροι, νεα ορια, σαν να ειχε λιγα ήδη η μετρια των πιο πολλων μας η ζωή. συνθήκες επαναπροσδιορισμού των εργασιακων σχεσεων, απολαβων, αποδοχων, συνθήκες τετοιες που θα εξασφαλισουν ο,τι επι τριαντα ολοκληρα χρονια, οι επιτηδειοι περι το ταχυδακτυλουργειν, αφάνισαν. την βαση της αναπτυξης που θα παρηγε πλουτο. δηλαδη τον πολιτισμο. δηλαδη την παιδεια.
και τωρα, λοιπον αν εμεις στερηθουμε ολα αυτα τα σ π ο υ δ α ι α!!! κεκτημένα..., θα βαλουμε τις βασεις για ανάπτυξη; οχι, μας απαντα ο κοινος νους. θα τιμωρηθειτε για την αναδρομικη αμετροεπεια και την συναινεση στο ειδεχθες, που ομως το βλεπατε να διαπραττεται. -Καμια φορα γλυφατε και τα δαχτυλα γκιαουρηδες!δεν πρεπει να λαχταραει τιποτα ο υπηκοος, να μην λησμονει ποτε ποιος ειναι...
- μαλιστα. φταιει λοιπον που συναινουσαμε,διαρκώς στο αδίκημα...
και τωρα λοιπον αν δεν συναινεσουμε, μια και την παθαμε;
-Α! τωρα, τωρα, τωρα πρεπει να σωσετε εμας απο τη μεταδοτικη σας λαιλαπα.
τωρα, πρεπει να ειστε ο αδυναμος σακος, για να χτυπαμε τις γροθιες μας.
τωρα πρεπει να γινετε ο Νοτος της φιλης μας της τουρκιας.
τωρα πρεπει να θυμηθειτε, οτι αφου μονοι σας καταργειτε τη γλωσσα σας, ενω εμεις τη διδασκουμε ακομα στα καλα σχολεια μας
τωρα πρεπει να θυμηθειτε οτι αφου δεν υψωσατε εναν ποντο το μποι σας απο το 1940 και μετα
τωρα πρεπει να ξερατε, οτι σκοτωνουν τα αλογα οταν γερασουν.

http://youtu.be/dB1EnnlkWW4

ΩΣΤΟΣΟ

ο ανθρωπος ειναι ένα ανεπαναληπτο θαύμα, η ζωή είναι ένα βαθυ ταξίδι γνώσης κι επιθυμίας κι οι περισσότεροι ...θα πεθάνουν απο αγνοια, ενώ θα έχουν ζήσει ως να μην είδαν, να μην άκουσαν, να μην έμαθαν ποτέ.

Ομως κάθε άνοιξη είναι μια νεα αρχή.
να δώσουμε μια ευκαιρία στον εαυτό μας. να διερωτηθούμε τι αποκομίζουμε στη ματαιότητα της προχειρότητας και της τυχαιας ζωής μας.

να καταστήσουμε τη ζωή μας σημαντική, πολυτελή και σπουδαια. σπουδαια, γιατί είναι μοναδική κι οι συγκινήσεις της απίστευτες, όσο κι αν μας τρομάζουν. ..... ·

καλημερα!

συγκλονιζει συχνα η πραγματικοτητα, αλλα δεν ειναι προτιμοτερη η λοβοτομη. τσακιζει η δυσκολια, ο αγωνας,αλλα δεν ειναι ειναι προτιμοτερη η ατελειωτη ησυχια. αυτη ειναι για ..καποτε. απαιτει θυσια η επιλογη και σθενος η καταφαση, αλλα καλυτερα να θυσιαζομαι για να χτυπα το αιμα στις φλεβες ζεστο, παρα να μαραζωνω με ψυχραιμια και παγωμενα μελη.

Καλημερα

Ειπε με ροδοπορφυρη ελλειψη αθωοτητας: σκεφτομαι την απελπισια των αξοιμαχων, την απογνωση των θαρραλεων, την αμηχανια των γενναιων.
Ναι κι εγω απελπιζομαι. διερωτωμαι. απολογουμαι. νιωθω ηττημενη. κι ειναι κατι βαθυ, περιεργο,προτογνωρο.δυνατο σαν σκουρια..αλλα ...μπορουμε να βρουμε το εν-κοσμιο της αιωνιοτητας ..και να χαριζομαστε σε οσους διακρινουν τα ερπετα απο τα πουλια, τα ακριβα απο τα παζαρια, το ευγενες απο το ταπεινο και το ενστικτωδες. σε όσους δεν μαγαρισαν το πνευμα της ψυχης τους με εχθροτητα, φυγη, δειλια. σε όσους έμαθαν στη ζωη τους μικρη ή μεγαλη, να σεβονται τα δωρα που τους δοθηκαν...




Προδημοσιευση


Don't copy!

παρων στο Δ εκλογικο....

απων ή παρων; το ίδιο. εγγεγραμενος μονο στους εκλογικους καταλογους συνηθως. παρων τις ημερες των εκλογικών διαδικασιών, ειτε ως και παντα -παλιος- συμμαθητης, συνεργατης, φιλος, συντροφος, σειρα,τετοια ευφρόσυνα και αναμνηστικα σουβενιρ του μηδεποτε συναπτειν σχεση. όμως δεν ορρωδει ο πολιτευομενος, ο πας τις , να ανασύρει μιας στιγμής φευγαλέα συνύπαρξη, για να στηρίξει εναν συναισθηματισμο και να απευθυνθει στο θυμικό του εξ ορισμου λιγοτερο επιτυχημενου συμμαθητη, κανοντας του την μεγιστη τιμη, να τον ανυψωνει σε συμμαχητη. ένα παιχνίδι απ το οποίο δειχνει οτι θα κερδίσουν και οι δυο. ο συμμαθητης διοτι εκει στην μακαρία επίπεδη ζωη του, ενιωσε το σκιρτημα του οτι καποιος τον θυμηθηκε, καποιος σπουδαίος και τρανός, κι ο πολιτευτης διοτι μπορει να αγνοούσε τον συμμαθητη, ως συμμαθητη,αλλα τον χρειαζεται ως σταυρό. εχει κατι το μακαβριο ο συλλογισμος...κι ενω η πραγματικη δημοκρατια θα ηταν ακριβως αναποδα, ενω ο παλιος συμμαθητης,φιλος, συντροφος, σειρα.... θαπρεπε να διαμορφωνει το τοπίο που χωραει ή δεν χωραει καποιους απ αυτους τους μη αριστιδην αναδεικνυόμενους..πάλι υποτελώς, ανεξελεγκτα ,παρορμητικά, φανατικά και εμπαθως συρεται σε δυο λεπτων Καταξιωση του. καλο βολι συντροφια!

ξαναζητηθηκε! το χαριζω!!!

Λυπάμαι....
Λυπαμαι, γενικώς τον ανθρωπο.

Λυπάμαι που ειναι ανεπαναληπτο θαύμα, που η ζωή είναι ένα βαθυ ταξίδι γνώσης κι επιθυμίας κι οι περισσότεροι ...θα πεθάνουν απο αδιαφορία και μικροψυχες ιδιότητες, ενώ θα έχουν ζήσει όσο έζησαν με την δολιοφθορα που τους κληροδοτησε η φτωχή τους συνύπαρξη με το απεραντο κενό.

Λυπάμαι που ενώ είναι μαγικό να συναντας τον εαυτό σου, τη ζωή, τη γνώση,τη συγκίνηση, αρκεί λίγο να έχεις την ωριμότητα του είμαι εδώ, είμαι ελεύθερος,είμαι σημαντικός, διαλέγεις να διαλέγουν οι "βρυκόλακες" για σενα..

Μένοντας πάντα στα παρασκήνια κι αρπάζοντας ό,τι και αν περίσσεψε, ό,τι κι αν ευαρεστηθούν οι ισχυροι που κολακευεις να σου πεταξουν.

Διαπράττοντας μικροατιμίες και εμπλεκομενος σε μικροίντριγκες για να αξιώνεσαι να σε προσφωνούν, αλλιώς θαρρείς θα σου λειπε κι η πιο μικρή αναγνωρισιμότητα.

Λησμονώντας πως η βαρύτερη τιμωρία είναι του αναίτιου θύματος, γιατί υπαρχουν τα πραγματικά θύματα που εκδικουνται...



Λησμονώντας πως είναι επιλογή να είσαι άνθρωπος

Λησμονώντας πως είναι επιλογή να κατοικείς τον εαυτό σου, να τον σπουδάζεις, να τον μορφώνεις, να τον χαρίζεις, αλλά να σου ανήκει/

Λησμονώντας πως είναι τόσο σύντομο για να μπορεις να είσαι τοσο λίγος, τόσο ζητιάνος, τόσο φτωχός, τόσο μη όν.....

Σεληνόφως.

...Λίγες οι νύχτες με φεγγαρι που μ αρεσαν...Φθινοπωρο των ενθυμήσεων, των αναμνήσεων,της γλυκόπικρης γεύσης της συνειδητής ωριμότητας. Σκιές που μακραίνουν στην άσφαλτο και μέρες που κονταίνουν στο ημερολόγιο. Κι όλα γύρω , σχεδόν όλα αγοραία κι εμπορεύσιμα, μεταπρατικά κι ευπώλητα. αξίες οι αναξιότητες και υπαρκτοί οι αν-ύπαρκτοι. Οι θορυβούντες και οι κόλακες. Οι πολυπράγμονες κι αδέξιοι. Οι αναλφάβητοι διανοητικά και ψυχικά. Οι ετερόφωτοι και οι παρατρεχάμενοι. Οι απολίτιστοι επιβήτορες κάθε αιώνιας αξίας. Οι γελοίες μαριονέττες ορατών και αοράτων δακτύλων. Ο κόσμος που δεινοπαθει και χειμάζεται και υποφέρει, γιατί ώρισε τη ζωή του πολύ μακράν του φυσικού και της πραγματικής ανάγκης κι επιθυμίας. Ο κόσμος που υστερεί γιατί θαρρεί πως ευτελίζεται-κι ευτελίζεται- από συμπεριφορές αετονύχηδων. Ο κόσμος που ψάχνει απεγνωσμένα να βρει μια τοση δα σπιθα προσδοκίας. Ο κόσμος εκείνος που δεν έπαιξε στη ρουλέτα του σκοπου που αγιαζει τα μέσα. Ο κόσμος εκείνος που ήθελε κάποτε να ζήσει, να δημιουργήσει, να προοδεύσει, χωρίς να κλεισει με νόημα το μάτι, χωρίς να σηκώσει το τηλέφωνο, χωρίς να ειναι διαπλεκόμενος. Ο κόσμος εκείνος που ήθελε να μεγαλώνει όμορφα, αποκομίζοντας σοφία και πραότητα και σύνεση.Εκείνος λοιπόν ο κοσμος έκανε ένα λάθος.Δεν το κατεστησε σαφές. Δεν το διεμήνυσε εμπράκτως προς όλες τις κατευθύνσεις. Δεν έστειλε τελεσίγραφο και απολυτήριο στους καταχρώμενους τα αναφαίρετα δικαιώματά του. Δεν έθεσε απαγορευτικό στους οφθαλμολάγνους και στους άρπαγες των δικών του πραγμάτων. Τους άφησε να τα βατεύσουν όλα. και τα δικα τους, αλλα και τα δικά του. Και τον κατέστησαν βουβο με αν'απηρες αισθήσεις να αδυνατει να απολαύσει το ελάχιστο και το μέγιστο.

κληρονομια

Αφαιρωντας τον υλικο ευδαιμονισμό, καταργείται και η ελάχιστη προσδοκία για οποιαδήποτε πρόοδο σε ποιοτικό-μορφωτικό-ψυχικό-πνευματικό επίπεδο της ζωής, από την καθημερινότητα έως τα οράματα και τις πρωτοποριακα πετάγματα.
Αν σκεφθει δε κανεις, ότι ο νεοελληνας μεσα σε ενα τεχνητο καθεστώς επιδοτούμενης ευμάρειας, ελάχιστα έως μηδενικά βήματα έχει κάνει στο δρόμο της προσωπικής προόδου και δημιουργίας,
αν σκεφτει και δει γύρω του τους άπειρους αυτους που αποτελούν τον μέσο όρο, την ποιότητά τους, την μόρφωσή τους, τον πολιτισμό που φέρουν και μεταδίδουν στις επομενες γενιές...
αν σκεφτεί, ότι ζωντας σε ένα σχετικά καλό βιοτικό επίπεδο, οι περισσότεροι, διατηρούν και επαυξάνουν όλα εκείνα τα ένστικτα και τις ορμές που πιθανόν κυτταρικά μας μετέδωσε η εξις του σκλαβου και του ρουφιάνου
αν σκεφτεί κανεις κινηματογραφικά, πώς θα συμπεριφερόταν ο μεσος αυτος χαμαιλέων σε μια κατάσταση πανικού
αν σκεφτεί κανεις, ότι με τοσα "καλούδια", οι ψυχές και τα πνεύματα παρέμειναν έρποντα
με τόσες ευκαιρίες κανεις σχεδόν δεν θέλησε κατι να φτιαξει, κανεις δεν είχε μια ιστορία να πει,
Σκέφτομαι και τρομάζω πώς θα συμπεριφερθεί αυτό το τεχνητό ον σε δύσκολες ώρες!

kαλο βραδυ!

εκει που λες πως ολα τελειωνουν, ειναι γκριζα,ειναι χλωμα, ειναι παγωμενα, μια παιχνιδιαρικη ματια μπορει να αλλαξει το συμπαν σου. μπορει, γιατι ειναι κατι ματιες που σφαζουν, που κοιτούν κι αναστατωνουν και προκαλουν την υλη σου να εξαυλωθει να γινει πνευμα, να πει ναι να βαλει φτερα και να ...πεταξει!!!!!!!!!!!!!!!!!!